Komend najaar start ik voor het derde jaar op rij met een nieuwe serie Courageous Tribal Conversations. Een serie van vijf dagen verspreid door de winter in een huisje in Pean met de prachtige naam 'de Goudûle', de vogel van de wijsheid. We bewegen deze dagen mee met de seizoenen. En we gaan onder andere met elkaar in gesprek over thema's als hoe word ik een wijze vrouw, voorouder zijn, je 2e levenshelft en tussentijd. Maar we vertellen en delen vooral ons verhaal in al haar schakeringen en haar processen.
Vijf dagen in de winter.
Vijf is het getal van ether, van essentie. Winter is de tijd van verstilling, naar binnen keren, het afsterven van oude vormen. Ik wil een ruimte creëren waarin essentie en wijsheid mogen verschijnen. De plek heet Goudûle, goud verwijst naar iets kostbaars, iets zuivers, iets wat vuur heeft doorstaan.
Zeven vrouwen
Er zitten zeven vrouwen aan tafel. Zeven is het getal van de volgroeide mens, van de zeven chakra’s. Het vrouwelijke principe is dominant: voelen, delen, kwetsbaarheid, samen zijn; ruimte geven aan waarheid in al haar schakeringen.
Ontmoeting
Een courageous tribal conversation is een gesprek waar je moed voor nodig hebt, waar je met een open hart ingaat, op zoek naar verbinding. En in het veld van de groep, 'circle of care' noemt Esther Perel het, ontstaat heling.
De term courageous conversation heb ik ontleend aan David Whyte. In courageous zit het woord coeur verstopt, frans voor hart. Whyte: 'a couragous conversation is the one you don't want to have'. Waarop hij altijd begint te lachen. Waarmee hij maar aan wil geven dat het niet iets is wat makkelijk gaat. Je moet een eerste stap zetten om je te begeven op hobbelig terrein, een beweging door moeilijkheden heen. Om te ontdekken dat er steun te vinden is, steun die al die tijd al onder onze voeten heeft gelegen.
Olivier Winants
De term tribal heb ik aan Olivier Winants ontleend. Als je een gesprek voert in een groep, tribe, dan ontstaat er iets ‘in het midden’ je zou het resonantie kunnen noemen maar je kan het ook een zegen noemen. Er is een bepaalde trilling waardoor je voelt dat het klopt en dat je merkt dat er iets is bijgekomen. Ik heb dit in de vijftien jaar dat ik dit nu doe elke keer opnieuw ervaren.
Winants zegt hier het volgende over: "Tribe is een plek waar de volle waarheid er mag zijn, tribe is eerbetoon aan ons collectieve verlangen tot levenlust. Tribe is de plek waar de overleving via diep verbonden relaties tot rust kan komen. Tribe is de plek waar we rouwen, waar pijn naar boven mag komen en geinfuseerd wordt met liefde."En: "Door mensen dicht genoeg bij elkaar te brengen, en daarin de waarheid te stimuleren, hebben we de moed te vatten om elkaar voorbij de oppervlakte te ontmoeten. Enkel waar we onszelf vol laten zien en inbrengen, kan het leven in elk van ons zich in elkaar herkennen. Anders gezegd: wat niet in relatie wordt gebracht, heelt niet."
Eerste levenshelftcultuur
"Een eerste levenshelft-cultuur is een maatschappij die de nadruk legt op groei, prestatie, productiviteit en uiterlijk vertoon. Het waardeert eigenschappen die typisch zijn voor de jeugd en de opbouwfase van het leven, zoals het verwerven van bezit, carrière maken en het verleggen van fysieke grenzen." aldus Frits de Lange
Als je dan als ouder wordende vrouw leeft in een 1e levenshelftcultuur wat is er dan nog mogelijk; wat wil zich via jou manifesteren. Of wat verwacht het leven van jou. Jean Shinoda Bolen, psychiater en zelf over de tachtig vraagt zegt: I'm not done yet en voor haar toekomst stelt ze zich steeds opnieuw de volgende vragen:
will it be meaningful
will it be fun
is it driven by love
Voormoederschap
En hoe kan je een goede voormoeder zijn, wíl je überhaupt een goede voorouder zijn. Deze term heb ik ontleend aan Roman Krznaric met zijn boek 'de goede voorouder' waarin hij het heeft over lange termijndenken. Hij relativeert het egodenken, schetst zeven generaties voor jou en zeven generaties na jou met jouzelf er tussenin. Waar ben je je voorouders dankbaar voor en waar zal het nageslacht jou weer dankbaar voor zijn.
Wijsheid
In deze ontmoetingen word je uitgenodigd om ook je pijn te laten zien. Pijn omhoog laten komen geeft verbinding, met jezelf maar ook met anderen. Met de idee om de kracht van die pijn om te zetten naar een constructieve kracht. Belangrijk om hierbij te zeggen dat het niet gaat om therapie. Maar het laten zien van je pijn en je gedragen voelen in het veld van de andere vrouwen heeft op zichzelf een helende werking. Daar hoeft verder niemand iets voor te doen en daar mag je en kan je op vertrouwen. Winants zegt het zo: "In het zachtmoedig en openhartig bij elkaar komen als mensen, komt het zielsherstel altijd vanzelf op gang."
Er was verwarring of de bijeenkomsten specifiek bedoeld zijn voor vrouwen met kinderen. Dat is zeker niet het geval. Het grappige is dat er in de eerste groep die de serie volgt meer vrouwen zijn zonder kinderen dan met. De verwarring ontstaat mogelijk doordat ik het over goed voorouderschap heb. Maar dat zie ik in de volle breedte. Als vrouw kan je dingen doen die een positief effect hebben op de wereld om je heen en daarmee ook op de wereld na jou; als ik in een enthousiaste bui ben noem ik dit: leven geven.
Laatstelijners
Het boek van Anneke Wittermans 'Ode aan de laatste van de vrouwenlijn' vind ik verhelderend. Van haar komt de term laatstelijners, vrouwen die geen kinderen hebben en vrouwen die zoons hebben.
"De laatsten van de vrouwenlijn wacht een speciale invulling van het leven. Laatstelijners hebben een andere levensopdracht, een buitengewone missie. Zij worden geroepen om datgene, wat zich eeuwenlang in de vrouwenlijn heeft kunnen opbouwen te filteren, verfijnen, belichamen en te bevrijden. Hierin zijn laatstelijners toonbeelden, voorlopers, pioniers hoe in het leven te excelleren."
Wil je meer weten, neem contact op via email
Locatie: Pean-bûten Nes/Akkrum
Programma 10.00 - 17.00 uur, inloop vanaf 9.30 uur
Kosten: € 750,- (incl lunch en koffie/thee)
Deelnemers: 6
Aanmelden: jeltinezijlstra@gmail.com
