stoppen

April 2023 gaf ik een feest. Ik kondigde aan dat ik ging stoppen met mijn activiteiten. Dat ik van beschouwen naar deelnemen bewoog. Het was een prachtig feest en ik heb genoten. 

Maar het bloed kroop algauw weer waar het niet gaan kan en ik pikte weer van alles op. Organiseerde toch weer moedige gesprekken in de horeca. Ging een reeks van vijf dagen Courageous Tribal Conversations doen. En startte een podcastserie 'Het moedige gesprek'. Blogde, schreef nieuwsbrieven en hield de socials goed bij.

Nu, dik drie jaar later ga ik toch écht definitief stoppen. En alle seinen: dromen, gesprekken, lichaam, kaartlegging van de set van Susan Smit, beelden die 'random' voorbijkomen. Het wijst allemaal maar één kant uit. Al mijn hele leven heb ik een sterk innerlijk weten en gaf hier ook gevolg aan. En ik begin me er steeds meer bewust van te worden hoe dat innerlijk weten handen en voeten heeft, leer ik de tekenen verstaan (titel van een boek van Wibe Veenbaas).

Omdat ik een trouwe groep mensen heb waar ik mij mee verbonden voel wil ik graag uitleggen wat nu maakt dat ik nu toch stop.

Voor mijn podcastserie had ik met Petra Veenstra, mijn paardencoach, afgesproken. De eerste poging vond plaats in het veld met de paarden, voor ons beiden hartstikke leuk en zinvol maar niet geschikt om te publiceren. Voorafgaand aan de tweede poging deden we een mini-opstelling over mijn broer. En dat gaf een aardverschuiving. Hij werd, door het simpele feit geboren te worden, voor mij de kop van Jut van mijn strijd tegen onderdrukking door het patriarchaat, de macht, de man, het masculiene. Hier konden we beide niks aan doen maar onze relatie heeft hier, uiteraard, onder geleden. 

Deze opdracht om ten strijde te trekken was niet iets wat ik als zes-jarige bedacht maar dat lag al vast in elke vezel van mijn lijf. Al die herinneringen uit de levens van mijn voormoeders schreeuwden om rechtvaardigheid. Voorwaar geen simpele taak als ik er met compassie naar kijk. 

Bij Petra en haar paarden heb ik mogen ontdekken dat ik in mijn kracht kan blijven, ook al is er onderdrukking. En dat ik mijn hart open mag houden. Zonder dat ik de onderdrukkende macht eerst moet bestrijden.

Voor sommigen klinkt dit misschien heel logisch en vanzelfsprekend maar voor mij voelt dit niet zo. Een overlevingsmechanisme wat mij mijn hele leven heeft gestuurd valt min of meer weg. En daarmee ontstaat er een intense vermoeidheid. Niet zo'n vermoeidheid dat je denkt even een nachtje lekker slapen. 

Daarnaast is er een helder weten dat ik ruimte heb te creëren voor datgene wat in mij beweegt. Zonder te weten wat er nu komt of hoe de toekomst eruit gaat zien. Me in het niet-weten onderdompelen en het werkelijk toelaten. Mijn hele leven heb ik het altijd wel geweten hoe het allemaal moest, of dat ik het tenminste dacht te weten. Ik heb ook een stel hersens gekregen (helaas denk ik soms wel) die me daar fors in ondersteunden. 

Dus vandaar dat ik stop. Ik heb het met een grote gedrevenheid altijd gedaan, heb ervan genoten en heb zó ontzettend veel mooie vrouwen ontmoet. Dat is een kado van jewelste. Dus dankjewel, of ik je nu wel of niet heb ontmoet, digitaal of life, dankjewel. In de energie heb ik mij gedragen gevoeld.

Volgende week loop ik een deel van de Walk of Grief op Terschelling. Hoe mooi komt dat nu uit. Synchroniciteit zullen we maar rekenen. 

Mocht je me nog iets willen zeggen of vragen of ergens voor uitnodigen dan ben je van harte welkom.