Mijn schild zakt

Geïnspireerd door het boek 'Het rouwende lichaam' van Mary-Frances o'Conner ben ik een tijdlijn gaan maken van de afgelopen twintig jaar wat mijn ontwikkeling was, wat er aan verlies is geweest en wat er lichamelijk door te ploegen viel. En wat ik zie, met Kierkegaard's woorden dat het leven voorwaarts wordt geleefd en achterwaarts begrepen, is dat ik mezelf rond mijn vijfenveertigste behoorlijk kwijtgeraakt was. En dat er een bumpy road ahead lag om weer wat terug in de buurt te komen.

Het 'saaie' inzicht is nu dat ik mezelf te hard heb aangepakt bij die zoektocht en dat ik mezelf wel wat meer ruimte voor herstel had kunnen gunnen voor het bijkomen van die tocht over de bumpy road. Intrinsiek én extrensiek gemotiveerd was ik een doorgaander, actief naar buiten gericht, daadkrachtig, noem nog es wat woorden. Maar definitely had het masculiene deel in mij de overhand.

Mijn lijf greep in, al jaren was mijn schildklier traag maar december uiteindelijk té traag en dus in december aan de medicijnen. Deze hebben een aantal weken nodig om een spiegel op te bouwen en dan kickt het in zeg maar. Dat inkicken ging bij mij gepaard met een val tegen een muur waarbij ik een lichte hersenschudding opliep. Ik kan je zeggen dat dat een jofele combinatie is. Bij het instellen van die medicijnen gaat je hart zo nu en dan op hol, vliegt je bloeddruk op en neer, heb je hoofdpijn, ben je misselijk en is je balans voortdurend weg. Taraaa: klachten bij een hersenschudding heb je hoofdpijn, ben je misselijk en is je balans voortdurend weg. Het was een pittig proces zullen we maar zeggen. Ik las her en der dat januari een maand was om even stil te staan, nou, dat is gelukt.

Intuïtief kocht ik mimosa voor mezelf en zocht de spirituele betekenis van deze struik op: Mimosa leert je dat het oké is om je even in jezelf terug te trekken wanneer de wereld te veel is — een thema van herstel en zelfregulatie. Hoeveel seintjes heb je nodig van het universum voordat je het door hebt.

But hey, better let as net op zijn fries. Er komt meer evenwicht tussen de feminiene en de masculiene in mij. Met dank aan al die gidsen die een poosje met me zijn opgetrokken. Want ik las 'trauma is woordeloze herinnering die zoekt naar taal' en er zijn echt zoveel mensen geweest die mij taal hebben gegeven. Op valentijnsdag nog; de dag dromen duiden met Sara Hermanides in Pean. Ze trok het woord schildklier uit elkaar: schild en klier. En daar viel weer een kwartje: ik laat langzaam maar zeker het schild, het masculiene deel zakken en kom meer in mijn lijf en minder in het hoofd.  

Ook las ik ergens: de medicijnen halen een rem weg en de stroom die al bestond mag weer in beweging komen. En dat past weer zo mooi bij de omschakeling van het chinese jaar van de slang naar het jaar van het paard. Bij het afronden van het jaar van de slang mag je vervellen, het oude achter je laten. En in het jaar van het paard mag je die beweging die in je is, gaan volgen. 

Ondertussen moesten we onze hond Willem in laten slapen in verband met een gezwel in zijn hoofd. En de naam Willem staat voor de beschermer. Dus los van het verdriet wat ik hierom heb zegt me dit ook dat er écht een nieuwe fase aangebroken is. Een fase waarin ik dat schild, die bescherming minder nodig heb.

Je zou kunnen zeggen dat ik nu in een tussentijd zit. 

En dat ik meer wil vertoeven in het niet-weten. 

En ook hier gaf Sara mij taal over het feminiene principe:

 "Radicaal aanwezig, met precisie, waakzaam en ontvankelijk."