Moedig gesprek over de balans tussen het mannelijke en het vrouwelijke

Een Courageous tribal conversation over de balans tussen het mannelijke en het vrouwelijke. 

Kortgeleden zag ik een lezing van Illarion Merculieff van The global center for indigenous leadership & lifeways. En hij zei daar oa het volgende:
"Take that sacred vibration and move it outside in ceremonial space to create the womb on the outside vibrationally so something new can be birthed in this world.
Men have to be the spiritual warriors , the one that protect the sacred space so women can do their work."
Vertaling:
Het wereldwijde centrum voor inheems leiderschap en levenswijzen
"Neem die heilige trilling en breng die naar buiten, naar een ceremoniële ruimte, om een soort baarmoeder in de wereld te creëren die de trilling van de veranderende tijd kan opvangen zodat er iets nieuws in deze wereld geboren kan worden. Mannen moeten de spirituele krijgers zijn, degenen die de nieuwe heilige ruimte beschermen zodat vrouwen hun werk kunnen doen."

En dat ging erin bij mij als een preek in de ouderling, zoals mijn moeder vroeger zei. Door mijn conflict met mijn toenmalige werkgever, ondertussen bijna twintig jaar geleden, heb ik erg moeten worstelen met de begrippen macht en belangen. En ik werd me hierdoor erg bewust van het patriarchaat waarin we met ons allen leven. En dat al die honderden jaren voor ons in die zin nog steeds doorwerken. Het gaat dan tegenwoordig over intergenerationeel trauma. Maar dit is dan een cultureel trauma van de tijden die achter mij liggen. 

Merculieff zegt dat we te leven hebben vanuit het hart. 'Vroeger zei het hart je hoofd wat te doen; tegenwoordig zegt het hoofd het hart wat te doen.' En leven vanuit het hart betekent dat je jezelf ontmoet in je center, zonder gedachten en dat je je intentie zet zonder gedachten, vanuit ál je lichaamscellen. Dan raak je aan het centrum van het universum, de baarmoeder van het universum.  (hoewel ik womb of the universe mooiere taal vindt). Dit is waarom hij, als 'elder of wisdom' denkt dat vrouwen heilig zijn, zij waren de leiders en gidsten de sjamanen. Hij stelt dat de masculiene onbalans al duizenden jaren gaande is en dat die veel vernield heeft en nog steeds vernielt. ("godesscultures, witches, violated women, mother earth based cultures and mother earth herself") 

"Nothing new is going to be created until women collectively together conduct ceremony and heal within themselves and create the container of creativity and take it outside"

Hij stelt dat er voor vrouwen een grote uitdaging ligt: niet meer reageren maar pro-actief een visie creëeren van iets totaal nieuws.

en "men have to get in the heart!!!"

En we hebben een aantal feministische golven gehad die veel hebben opgeleverd voor de vrouw maar we zien de afgelopen jaren dat het patriarchaat weer enorm in kracht wint. Voor de duidelijkheid ik ben niet tegen mannelijk leiderschap maar het vrouwelijk leiderschap neemt, heeft, krijgt te weinig ruimte. De aflevering van Hadewych Minis in Verborgen verleden was een mooi voorbeeld van hoe het in al die honderden jaren nog steeds niet veel opgeschoten is met de ruimte voor de vrouw. 

Beatrijs Smulders zei mooie dingen in de podcast van Holymolywoman. 
Zij is verloskundige, auteur en heeft in Nederland destijds het eerste geboortecentrum opgezet. Haar uitspraak: 'We lijden aan een postpatriarchale seksuele stoornis' schoot er ook in als een preek in diezelfde ouderling. Ze koppelt de wereldpolitiek, de maatschappelijke problemen en de seksuele bewegingen tussen mannen en vrouwen op een onnavolgbare manier aan elkaar. Zij heeft het over een masculiene golf met dientengevolge mannelijke dominantie en veel geweld en een gebrek aan seksuele beschaving. Zij zegt ook dat stress bij mannen eerder uitmondt in vechten terwijl het bij vrouwen eerder neigt naar tend and befriend, zorgen voor en verbinding zoeken met. 
Net als Merculieff zegt ze dat mannen vrouwen op de eerste plek hebben te zetten en dat ze daar zelf bij floreren. En: 'We kúnnen niet zonder elkaar'. Werk aan de winkel dus!

 Ik voel me door dit soort stemmen gesterkt in het organiseren van mijn moedige gesprekken en de courageous tribal conversations voor vrouwen. 

Maar daarnaast organiseer ik nu samen met manlief Rudolf Winius een courageous tribal conversation over dit onderwerp voor vrouwen én mannen. Elke keer opnieuw vanuit de wens om een goed voorouder te zijn. In deze blog leg ik uit wat een courageous tribal conversation behelst en wie mij geïnspireerd hebben. 

Rudolf zegt het volgende: 
"Ik voel me sterk verbonden met het onderwerp leiderschap, allereerst met persoonlijk leiderschap. Naar mijn mening is voor het ontwikkelen van leiderschap een open en eerlijke omgeving nodig waar voor eenieder gelijke kansen en mogelijkheden zijn om zich te kunnen ontwikkelen. Helaas zie ik andere dingen. En om met Bartje te spreken: ‘Ik kan geen onrecht zien’, heb ik iets te doen. Want immers, overal om ons heen is zichtbaar dat het aloude patriarchaat weer in toenemende mate de wereld domineert, terwijl deze tijden vragen om geheel iets anders. Daar hebben vrouwen en mannen samen iets in te doen."

"Ik heb 43 jaar in het onderwijs (LBO/VMBO, MBO, HBO) gewerkt als docent, opleider, teamleider en onderwijsdirecteur. Daarnaast ben ik ruim 25 jaar lid geweest van verschillende Raden van Commissarissen. Ik heb opleiding Master NLP, Systemisch werk (familie- en organisatieopstellingen), (team)coaching gedaan en een training persoonlijk leiderschap van Wibe Veenbaas bij Phoenix. Zie ook mijn Linkedin profiel "

Op deze dag zullen we in ieder geval deze twee uitspraken van Merculieff met elkaar onderzoeken:

"Men have to be the spiritual warriors, the one that protect the sacred space so women can do their work" ("Mannen moeten de spirituele krijgers zijn, degenen die de heilige ruimte beschermen zodat vrouwen hun werk kunnen doen")

"Women will lead us through this pivotal (doorslaggevend) times" ("Vrouwen zullen ons door deze cruciale (doorslaggevende) tijden leiden".)
We gaan dit doen in de vorm van een moedig gesprek in een systemische bedding. 

Wil je meer informatie dan kan je Rudolf hier mailen en mij hier.

Datum: Zondag 18 mei
Locatie: Pean-Bûten, Nes/Akkrum
Programma van 10.00 - 17.00 uur, inloop vanaf 9.30 uur
Kosten: € 145,- (incl lunch en koffie/thee)
Deelnemers: min 6 max 10
Aanmelden: jeltinezijlstra@gmail.com

Lijfelijk leiderschap

De wereld heeft vrouwen nodig die durven luisteren naar hun lichaam. 

Herstel de wijsheid van het vrouwelijke. In een tijd waarin snelheid, controle en ratio de boventoon voeren, is jouw aanwezigheid, jouw voelen, jouw belichaamde wijsheid een daad van herstel.

Op vrijdag 20 juni creëren Else Vera Winius en ik een bedding waarin jij mag vertragen, voelen, herinneren zodat je de feminiene waarden van intuïtie, zorgzaamheid, kracht en verbondenheid weer verankert. In jezelf. En door het in jezelf te verankeren, veranker je het in de wereld. Als vrouw draag je de sleutel ín je lichaam. Buiten de gebaande paden, terug naar de wijsheid van je lichaam.

Voor wie mijn blogs een beetje volgt weet dat ik een hoofdmens was en ook nog steeds wel een beetje ben. Maar dat ik pas bewustwording kreeg over mijn lijf bij de paarden van Petra Veenstra. Hier heb ik grote bewegingen kunnen maken omdat de paarden mijn gevoel van onveiligheid steeds een beetje wegnamen. Paarden willen de zwakste van de kudde nl helen voor het geval je moet vluchten. Hierdoor opende ikzelf en mocht er van alles bovenkomen. En door het gidswerk van Petra kon ik daar handen en voeten aan geven waar mijn hoofd dan weer mee uit de voeten kon.

Je snapt wel dat ik niet de meest aangewezen persoon ben voor een dag over leiderschap van het lijf.
Maar!
Ik denk, en uiteraard ben ik bevooroordeeld omdat het mijn eigen kind is, ik denk dat mijn jongste Else Vera Winius dat wel is. Jung introduceerde de term 'Wounded healer'. En zo kijk ik naar haar.

Zelf zegt ze het volgende:
"Vier jaar geleden heb ik het cauda equina syndroom gehad en ben met loeiende sirene afgevoerd naar Groningen om te voorkomen dat ik een dwarslaesie zou krijgen. Wat daarop volgde was een zoektocht naar herstel, groei en hoe nu verder. En zoals het grootste deel van mijn leven, ging dat buiten de gebaande paden om.

Zelfontwikkeling en bewustwording zijn de bouwstenen voor wie vooruit wil, en vooruit wilde ik. Uit die ‘opgelegde’ stilstand, ergonomische aanpassingen en onmogelijkheden en in beweging. In de afgelopen jaren heb ik verschillende opleidingen gevolgd en mij ondergedompeld in de wereld van zielscoaching, dans, systemisch werk, sjamanistische rituelen, ademwerk, lichaamsgerichte therapieën en meer. Een deep dive mijn binnenwereld in en wat ik daar ontdekte is dat mijn lijf, ons lijf, onze grootste raadgever is. Het menselijk lichaam is zo ontzettend wijs, we hoeven alleen maar te luisteren. En dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Vanuit het taoïsme schrijven ze dat een disbalans in de harmonie tussen lichaam, geest en natuur, onze ware natuur, broedplaats is voor ziekte. Het mooie daarvan is dat het herstellen van die balans ook ons medicijn is.

Acceptatie is vrede sluiten met wat is, in elk gegeven moment. Voor mij is dat met een lichaam waarin ik dagelijks pijn ervaar. En een krachtige geest die harder wil dan mijn lichaam bij kan houden. Balans is de sleutel en die vind je alleen door te luisteren naar wat je binnenkant je vertelt. Ondertussen ben ik, naast mijn werk als project coördinator in de bouwsector, ook voor mezelf begonnen in het begeleiden van mensen in hun zoektocht naar verbinding tussen lichaam, geest en hun ware natuur. Ook dat is balans. Meer info kan je vinden op mijn Linkedin profiel.

Of bekijk mijn laatste post ‘Ontluiking’, waarin ik vertel over de aalscholver als gids. Die kan je hier terug vinden."

Het maakt van ons een mooie combi omdat zij ons in het lijf kan brengen en ik de verbinding met hoofd goed kan leggen. Else Vera weet als geen ander hoe het is om je lichaam opnieuw te leren bewonen na een intense ervaring. Ze brengt je terug naar de kracht en wijsheid die in ieder van ons aanwezig is. Mijn rol is het bieden van structuur, holding en systemische bedding. We organiseren deze dag deels binnen en deels buiten. Er is een drum, een geleide meditatie, een moedig gesprek, we maken een krachtvoorwerp met natuurlijk materialen en er is vuur. Binnen én buiten, gedragen door de elementen.

Ons basisuitgangspunt: Je lijf weet de weg, terug naar moeder aarde

Ben jij toe aan een diepere verbinding met je lijf en je ware natuur? Geef je dan op via mijn of haar mail

Datum: Vrijdag 20 juni
Locatie:
Programma van 10.00 - 17.00 uur, inloop vanaf 9.30 uur
Kosten: € 145,- (incl lunch en koffie/thee)
Deelnemers: min 6 max 10
Aanmelden: jeltinezijlstra@gmail.com

Data courageous tribal conversations 2025 - 2026

 

Mijn chaos is dat ik redelijk impulsief bijeenkomsten plan en organiseer. Maar ik heb langzaam maar zeker ervaren dat het mezelf ook rust en houvast geeft als ik hier wat orde in creëer middels het vastleggen en aankondigen van data. Dus bij deze!

Vijfdaagse Courageous tribal conversations in Pean
Donderdag 9 oktober
Donderdag 20 november
Donderdag 29 januari
Donderdag 12 maart
Donderdag 16 april
Kosten: € 695,-

Ochtenden in Postplaza
Vrijdag 19 september van 10 - 12 uur
Vrijdag 17 oktober
Vrijdag 14 november
Vrijdag 12 december
Kosten € 15,- incl 2 consumpties

Persoonlijk leiderschap en de waardigheid van de vergankelijke ervaring

De komende tijd ga ik op onregelmatige basis posts plaatsen over de waardigheid van de vergankelijke ervaring, ontleend aan Michel de Montaigne. We leven in een wereld die vergankelijk is. Wijzelf zijn vergankelijk, alles om ons heen is vergankelijk. Alleen de aarde blijft. Maar dus ook relaties kunnen vergankelijk zijn. Of zelfs: relaties zíjn vergankelijk. Je wordt alleen geboren en je gaat alleen dood. En wat mij nu daar zo in bezig houdt is: hoeveel waardigheid verleen je zelf aan die vergankelijke ervaringen? En voor mij zit dat in de meest basale dingen als het aandoen van je schoenen, omgaan met je spullen, zorgen voor de mensen en dieren in je directe omgeving, ontmoetingen op straat etcetc. Súperbasaal en dichtbij. 

We hebben allemaal grote woorden en willen allemaal grote acties, roepen hier vooral veel over, vallen over elkaar heen met meningen en oordelen. Maar we vergeten met ons allen de woorden van Eckhart Tolle en Stephen Covey dat we het te zoeken hebben in onze invloedssfeer. En vaak en veel is dit niet sexy en niet sensationeel. We willen het veel liever zoeken in de cirkel van betrokkenheid maar de invloed die ik daar heb is enkel mijn relatie tot hetgeen waar ik me betrokken op voel. Niks meer maar ook niks minder. Ik heb verantwoordelijkheid voor de relatie met datgene waar ik me op betrokken voel. En niet op hetgeen zelf. Peter Levine heeft het over 'echtheidsdwaling' waarmee hij bedoelt dat we emotionele heftigheid gelijk stellen aan de waarheid. 

We schrijven met ons allen verhalen in het zand en die worden door de branding weer weggewassen en zijn daarna weer verdwenen voor de eeuwigheid. Het is net alsof we het fenomeen bescheidenheid niet meer kennen. Onszelf niet meer kunnen relativeren. Onszelf niet meer in die eeuwigheid en haar betrekkelijkheid kunnen zien. Jan Bommerez zegt dat het universum ons wil dragen maar dat dat alleen werkt als we open blijven staan. En door te oordelen sluiten we af. Oordeel over onszelf maar zeker ook over anderen. Lisette Thooft doet hiervoor een goed voorstel: jezelf vragen stellen werkt veel beter, stel zij, dan jezelf onder druk zetten middels positieve affirmaties. Voorbeeld: 'Kan ik de komende tijd wat minder oordelen?' in plaats van 'ik ga minder oordelen!'. Er is gevoelsmatig ook een verschil als er een vraagteken staat of een uitroepteken.

Dat er zoveel mensen gekozen hebben, binnen- en buitenland, voor de politieke leiders die we momenteel treffen stemt mij nederig, ik voel mij vernederd eigenlijk. David Whyte verklaart de term humiliation zodanig dat je naar de grond, humus, teruggebracht wordt. Je wordt gedwongen om te buigen voor iets dat groter dan jezelf is. En ik ben jaren helemaal klaar geweest met al die vormen van leiderschap met alle bijbehorende cursussen en trainingen; en heb de term leiderschap ook minimaal gebruikt. Maar ik ga de term persoonlijk leiderschap weer gebruiken. Bij gebrek aan voorbeelden van leiders om ons heen moeten we het gewoon zelf gaan doen. Dat moest toch al maar het wordt alleen maar meer opportuun. Mijn vader leerde 45 jaar geleden aan zijn leerlinges gezinsverzorgenden al dat ze leider van hun eigen leven moesten worden. En dat is een waarheid als een koe. Hoe dat moet; dat is je heilige plicht op dit moment om hierover na te denken en mee bezig te zijn. 

En in mijn ogen hebben we daar 'het werk' te doen. Wat kan ik doen om de wereld om mij heen, op micro-nivo dus, een stukje beter te maken. En door dat te doen lever je een bijdrage aan het morfogenetische veld (Rupert Sheldrake) of het collectieve veld zo je wilt. Wat dit uiteindelijk betekent voor de wereld zal ik niet weten en tóch doet het ertoe. 

En hier komt nog een hobby van mij om de hoek kijken: het niet weten. We leven in zo'n onzekere tijd dat er niemand meer is die hier iets van een voorspelling kan doen hoe het zich gaat ontwikkelen. En dus hebben we, in mijn optiek, te leren omgaan met het 'niet weten'. En geen controle hebben, behalve over wat kleinigheden op micro-nivo dus. En dat is voorwaar geen kleinigheid, dat is hard werken. Elke dag, elk uur bij wijze van spreken. 

En hoe blijf je dan toch blij, vrolijk, optimistisch, vriendelijk en goed gehumeurd? Zonder jezelf hiermee te veroordelen dat dit niet meer mag als er ook zoveel niet goed gaat. Want in een diep, zwart gat vallen wat ik om me heen zie gebeuren, daar help je niemand mee. Damiaan Denys heeft het over de angstparadox: angst grijnst ons aan, hoe harder we de angst bevechten, hoe meer ze ons verleidt. Hoe meer we de angst verwaarlozen, hoe sneller ze vrijheid biedt. Deze angstparadox openbaart een nieuwe waarheid. We horen niet onze vrijheid op te offeren aan de angst, maar onze angst op te offeren voor de vrijheid  Het is en-en, plus en min, de levensstroom beweegt zich tussen twee polen, dit geeft spanning in positieve, constructieve zin en geeft levensenergie. Esther Perel geeft hiervoor een mooie vraag: 'To give myself permission to feel good, I......'

Voor mij reden om courageous tribal conversations te organiseren en moedige gesprekken. In deze ontmoetingen hebben we het over onszelf, over de pijn die je ervaart en word je gezien en gehoord. Wat ik terughoor en zelf ervaar is dat dat helend is. Dit is geen actieve handeling maar het gebeurt, het gebeurt in de ontmoeting, we helen in het contact, in de tribe. Eén van mijn favoriete dichters, tw Bart Moeyaert zegt: 'Bestaan kan iedereen, er zijn vraagt moed'. En nog één van mijn favoriete dichters, tw David Whyte zegt: 'You change the world by actually meeting it'. Voor de data van de vijfdaagse 2025-2026 in Pean en de moedige gesprekken op ochtend in Postplaza check deze blog. 

Courageous tribal conversations

Een moedig gesprek is een gesprek waar je moed voor nodig hebt, waar je met een open hart ingaat, op zoek naar verbinding en in het veld van de groep, 'circle of care' zegt Esther Perel, ontstaat heling. 

De term courageous conversation heb ik ontleend aan David Whyte. En in courageous zit het woord coeur verstopt, frans voor hart. Whyte: 'a couragous conversation is the one you don't want to have'. Waarop hij altijd begint te lachen. Waarmee hij maar aan wil geven dat het niet iets is wat makkelijk gaat. Je moet een eerste stap zetten om je te begeven op hobbelig terrein, een beweging door moeilijkheden heen. Om te ontdekken dat er steun te vinden is, steun die al die tijd al onder onze voeten heeft gelegen.

De term tribal heb ik aan Olivier Winants ontleend. Als je een gesprek voert in een groep, tribe, dan ontstaat er iets ‘in het midden’ je zou het resonantie kunnen noemen maar je kan het ook een zegen noemen. Er is een bepaalde trilling waardoor je voelt dat het klopt en dat je merkt dat er iets is bijgekomen. Ik heb dit in de vijftien jaar dat ik dit nu doe elke keer opnieuw ervaren.
Winants zegt hier het volgende over: "Tribe is een plek waar de volle waarheid er mag zijn, tribe is eerbetoon aan ons collectieve verlangen tot levenlust. Tribe is de plek waar de overleving via diep verbonden relaties tot rust kan komen. Tribe is de plek waar we rouwen, waar pijn naar boven mag komen en geinfuseerd wordt met liefde."
En: "Door mensen dicht genoeg bij elkaar te brengen, en daarin de waarheid te stimuleren. Dan hebben we de diepe moed te vatten om elkaar voorbij de oppervlakte te ontmoeten, voorbij de waarheidsontwijking - de emotionele variant van onsteking, pus of etter. Enkel waar we onszelf vol laten zien en inbrengen, kan het leven in elk van ons zich in elkaar herkennen. Anders gezegd: wat niet in relatie wordt gebracht, heelt niet."

De gesprekken gaan over thema's als: hoe word ik een wijze oude(re) vrouw, hoe vul ik mijn derde levensdeel, hoe ben ik een goede voorouder en welke wijsheid heb ik in pacht. 

Clarissa Pinkola Estes van de 'Ontembare vrouw' zegt over de wijze oude vrouw, een crone, het volgende:  'Ze kijkt met de ogen van hart en ziel en dus met de ogen van de creërende macht. Dat maakt dat een Crone in alle scherpte soms ook zaken kan en durft te benoemen, die normaliter onder het tapijt geschoven blijven. Ze is voorbij aan pleasen en aardig gevonden willen worden. Liefdevol benoemt ze datgene, wat benoemd mag worden."

Als je dan over de helft bent van je leven wat is er dan nog mogelijk; wat wil zich via jou manifesteren. 

En hoe kan je een goede voormoeder zijn, wíl je überhaupt een goede voorouder zijn. Deze term heb ik ontleend aan Roman Krznaric met zijn boek 'de goede voorouder' waarin hij het heeft over lange termijndenken. Hij relativeert het egodenken, schetst zeven generaties voor jou en zeven generaties na jou met jouzelf er tussenin. Waar ben je je voorouders dankbaar voor en waar zal het nageslacht jou weer dankbaar voor zijn. 

En welke wijsheid heb jij in pacht. Iedereen heeft namelijk de wijsheid in pacht. De wijsheid is er en die kan je pachten, zeg maar. Net als een boer land pacht of een ondernemer een winkelpand. Het mooie is juist jóuw verhaal, jóuw waarheid en jouw kwetsbaarheid. 

In onze moedige gesprekken word je uitgenodigd om ook je pijn te laten zien. Pijn omhoog laten komen geeft verbinding, met jezelf maar ook met anderen. Met de idee om de kracht van die pijn om te zetten naar een constructieve kracht. Belangrijk om hierbij te zeggen dat het niet gaat om therapie. Maar het laten zien van je pijn en je gedragen voelen in het veld van de andere vrouwen heeft op zichzelf een helende werking. Daar hoeft verder niemand iets voor te doen en daar mag je en kan je op vertrouwen. Winants zegt het zo: "In het zachtmoedig en openhartig bij elkaar komen als mensen, komt het zielsherstel altijd vanzelf op gang."

Onderwerpen als tussentijd, 'liminal time', komen in de gesprekken voorbij en Jean Shinoda Bolen zegt hier mooie dingen over. Bijvoorbeeld dat je door een crisis in die tussentijd terecht kunt komen en uitgedaagd wordt om na te denken wat je nu écht wilt. Waarbij ze de volgende vragen centraal stelt: 

• will it be meaningful
• will it be fun 
• is it driven by love

Prachtige vragen om over na te denken als je in je derde levensdeel terecht bent gekomen. 

Er was verwarring of de bijeenkomsten specifiek bedoeld zijn voor vrouwen met kinderen. Dat is zeker niet het geval. Het grappige is dat er in de eerste groep die de serie volgt meer vrouwen zijn zonder kinderen dan met. De verwarring ontstaat mogelijk doordat ik het over goed voorouderschap heb. Maar dat zie ik in de volle breedte. Als vrouw kan je dingen doen die een positief effect hebben op de wereld om je heen en daarmee ook op de wereld na jou; als ik in een enthousiaste bui ben noem ik dit: leven geven.

Het boek van Anneke Wittermans 'Ode aan de laatste van de vrouwenlijn' kwam in die zin ook voorbij. Van haar komt de term laatstelijners, vrouwen die geen kinderen hebben en vrouwen die zoons hebben. Zij zegt hier het volgende over: De laatsten van de vrouwenlijn wacht een speciale invulling van het leven. Laatstelijners hebben een andere levensopdracht, een buitengewone missie. Zij worden geroepen om datgene, wat zich eeuwenlang in de vrouwenlijn heeft kunnen opbouwen te filteren, verfijnen, belichamen en te bevrijden. Hierin zijn laatstelijners toonbeelden, voorlopers, pioniers hoe in het leven te excelleren. 

Datum:         Donderdagen 9 oktober; 20 november; 29 januari; 12 maart; 16 april
Locatie:        Pean-bûten Nes/Akkrum
Programma  10.00 - 17.00 uur, inloop vanaf 9.30 uur
Kosten:         € 695,- (incl lunch en koffie/thee)

Deelnemers: min 5 max 9
Aanmelden:  jeltinezijlstra@gmail.com

Data moedige ontmoetingen voorjaar 2025

Omdat ik een beetje go with the flow data plan voor moedige ontmoetingen waardoor het zo nu en dan wat verwarrend werd, heb ik nu een blog gemaakt waar de verschillende data terug te vinden zijn. ik onderscheid drie verschillende bijeenkomsten. 

Serie van vijf (loopt al en is vol)
Er is de serie van vijf courageous tribal conversations op vrijdag in Pean met een vaste groep. 
11 oktober; 22 november; 24 januari; 14 maart; 25 april loopt en is vol
Winterseizoen 2025 komen er nieuwe data

Losse dagen
Daarnaast plan ik komend voorjaar twee courageous tribal conversations op vrijdag waar je gewoon los voor in kan tekenen:
7 februari en 4 april

Ochtenden
En als laatste heb ik nog vijf vrijdagen geprikt voor de moedige gesprekken in Postplaza
17 januari, 28 februari, 28 maart, 2 en 30 mei

vrouwen die aan de slag willen met wijsheid en waarheid

 Courageous tribal conversations

Komend winterseizoen organiseer ik bijeenkomsten voor vrouwen. Vrouwen die bezig willen met wijsheid, waarheid en verbinding. 

Eigen foto

Ik geloof in de meerwaarde van de groep. Dit ervoer ik elke keer tijdens de moedige gesprekken die ik in de afgelopen jaren op ochtend organiseerde. Wat er in het contact ontstaat is meer dan de som der delen. Zoals ik in deze blog, geïnspireerd door Olivier Winants, schrijf dat als we écht samen gaan leven, elkaar onze pijn en kwetsbaarheid laten zien, we kunnen helen. Hij stelt dat doordat je één op één aan de slag gaat je een systeemprobleem individueel maakt. Van hem komt de term tribal healing en dat is me uit het hart gegrepen. 

Daarnaast schreef ik al vaker over mijn inspiratiebron David Whyte aan wie ik de term ‘moedige gesprekken’ heb ontleend. Ik hou van moedige groepsgesprekken met vrouwen. Gesprekken waar je met een open hart ingaat en waarin je lef genoeg hebt om je pijn te laten zien. Waar ik in de zetting van die moedige gesprekken niet van hou is discussie. Iemand laat immers iets zien waar moed voor nodig is en wat daarmee spannend is. Dus het laatste wat je nodig hebt is dat daar aan getwijfeld wordt of dat er allerlei goede adviezen op losgelaten worden. Het enige wat in die zetting in mijn ogen past, is liefdevolle aandacht. 

Mijn eerste gedachte was dan ook om deze bijeenkomst courageous tribal conversation te noemen maar dat werd me afgeraden. Toch vind ik het elke keer opnieuw van belang om mijn inspiratiebronnen te noemen en te eren.

Wat is nu de gedachte van deze bijeenkomst?

Als je elkaars pijn gezien hebt en je eigen pijn hebt ervaren geeft dit verbinding met jezelf én met die anderen. Is er een soort geruststellend gevoel dat je ergens een plek hebt waar je terecht kunt. Want het is nog lang niet altijd vanzelfsprekend om je zieleroerselen te delen. 
We beginnen de ochtend met een gesprek over jezelf, waar je zit, waar je naar toe wilt en waar je verlangen zit. En ’s middags is meer praktisch van aard om handen en voeten te geven aan je verlangen en jouw heling. 

Tijdens de bijeenkomst zullen onderstaande vragen voorbijkomen. 

1. Hoe maak je ruimte voor datgene wat zich wil manifesteren via jou
2. Hoe ben je een goede voormoeder, voorouder
3. Hoe wil jij je derde levensdeel invullen
4. Wat is jouw waarheid, jouw verhaal
5. Hoe zet je de kracht van jouw pijn om in een constructieve kracht waarbij we onderzoeken hoe jouw voormoeders dat deden
6. Welke wijsheid heb jij in pacht
7. Op welke manier geef jij vorm aan je leven
8. Hoe zet ik de macht van het woord, beeld etc in
9. Hoe word ik een wijze, oude vrouw

De locatie maakt uit en ik heb ervaren hoe fijne sfeer er hangt in Goudûle, huisje op Pean-bûten, vlakbij Akkrum. Ik huur hier een 16-persoons huis waar koffie/thee met wat lekkers en de lunch geregeld is. Het recreatieparkje ligt aan het water en biedt zo de gelegenheid om te wandelen en bij het water te kijken. Maar voor de liefhebbers, waaronder ikzelf, hahaha, kan er ook gestart worden met een plons in het water. Douchegelegenheid is aanwezig. Je kunt alvast kijken op hun website bij het huisje Goudûle. 

Data: hier te vinden
Tijden: programma van 10 – 17 uur. Optie: duik in het water als kickstart (douchegelegenheid aanwezig). Dan 9 uur komen
Kosten: € 125,- incl koffie/thee en wat lekkers en lunch 
Groepsgrootte: Minimaal 6 aanmeldingen, maximaal 10
Locatie: Pean-bûten in Nes
Informatie en opgave via jeltinezijlstra@gmail.com.