Filmpje past prachtig bij het verhaal van de tweeling in de baarmoeder

Eergister plaatste ik een update van het gesprek van de tweeling in de baarmoeder. Kom ik vandaag dit filmpje tegen. Past er precies bij; grappig.

Stef Bos Welkom

Over het leven ná de geboorte, een gesprek van een tweeling in de baarmoeder van Pablo J. Luis Molinero

Er was eens een tweeling en ze zaten in de baarmoeder. Toen ze langzaam in hun foetale bestaan rijper werden en hun hersenen begonnen te functioneren, werden ze zich ook van hun omgeving en hun eigen bestaan vaag bewust. Na enige tijd ontdekten ze ook elkaars bestaan. Weken gingen voorbij en werden maanden. Ze merkten allerlei veranderingen op in hun lichaam en hun beleven. Er was verandering op til. Er ontspon zich een gesprek.
"We zijn aan het veranderen," zei de een, "Wat kan dat betekenen?"
"Dat betekent," antwoordde de ander, "dat we geboren gaan worden."
De twee huiverden en werden bang. Want ze wisten dat met de geboorte het leven hier ten einde was en dat ze de wereld waarin ze nu leefden zouden moeten verlaten.
"Geloof jij eigenlijk in een leven ná de geboorte?”, vroeg de een.
“Jazeker, dat is er. Ons leven hier is enkel bedoeld om te groeien en te ontwikkelen zodat we ons op het bestaan na de geboorte kunnen voorbereiden en er sterk genoeg zullen zijn voor dat bestaan.”
“Nonsens, dat bestaat toch niet. Hoe moet dat er überhaupt uitzien, zo'n leven na de geboorte?”
"Dat weet ik ook niet precies. Maar zeker zal het veel lichter en helderder zijn dan hier. En misschien zullen we dan rond kunnen lopen en met de mond eten”.
“Wat een onzin! Rondlopen, dat gaat toch helemaal niet. En met je mond eten, wat een raar idee. We hebben toch de navelstreng die ons voedt. Bovendien gaat rondlopen ook daarom al niet, de navelstreng is nu al vaak veel te kort.”
"Toch, ik weet het zeker dat het kan. Het is allemaal alleen een beetje anders dan hier”.
“Er is er nog nooit iemand teruggekomen van 'na de geboorte'. Met de geboorte is dit leven ten einde. En het leven hier is alleen maar donker en een kwelling. Als de zin van conceptie en al ons groeien en ontwikkelen niets anders is dan dat het allemaal eindigt met de geboorte, dan is dit bestaan werkelijk absurd”
“Ook al weet ik niet precies hoe het leven na de geboorte eruit ziet, we zullen dan in ieder geval onze moeder zien en ze zal voor ons zorgen.”
“Moeder? Jij gelooft in een Moeder? Waar is ze dan?”
“Nou hier, overal om ons heen. Wij zijn en bestaan in haar en door haar. Zonder haar konden we überhaupt niet bestaan.”
“Quatsch! Van een moeder heb ik nog nooit iets gemerkt of gezien, dus bestaat ze ook niet.”
„Toch, toch, soms, als we stil zijn, kun je haar voor ons horen zingen. Of voelen hoe ze onze wereld streelt”

Uit "Met de dood voor ogen" van Henry Nouwen (Hollandse priester en schrijver, 1932 - 1996)

Dit verhaal heb ik leren kennen in de indrukwekkende workshop 'Spiritualiteit van het embryo', gegeven door Jaap van der Wal, embryoloog, antroposoof en fenomenoloog. Het is me altijd bijgebleven, práchtig! Kijk hier op de site van Jaap van der Wal.

Bijzonder is dat ik al enige tijd een bericht heb op messenger onder de noemer van mensen waar ik niet mee ben verbonden. Daar kijk ik eigenlijk nooit. En nu kortgeleden zie ik dat ik 1,5 jaar geleden een bericht kreeg van Pablo J. Luis Molinero met een uitleg dat bovenstaande zijn verhaal is. Hij verwijst ook naar een boek wat hij heeft geschreven waarin dit is opgenomen. En ik vind het dusdanig geloofwaardig dat ik het hier toch wil vermelden.
Dit is wat hij schreef:

Geachte mevrouw. Allereerst excuus mijn fouten met behulp van uw taal.
Ik verwijs naar het verhaal over die twee foetussen die bespreken of moeder bestaat en of er leven na de geboorte.
Ik schreef dit verhaal 35 jaar geleden, toen mijn jongste dochter werd geboren; het is opgenomen in mijn boek "Morfogenia". U kunt lezen het volledige verhaal (in het Spaans of het Engels) op www.pablomolinero.com.
De versie op het Web is een korte samenvatting in een paar lijnen (met veel fouten) waardoor het centrale idee van mijn verhaal (16 pagina's lang) maar ontbrekende veel interessante details kunt u vinden in het oorspronkelijke verhaal.
Ik waardeer u die op uw websites aangeeft dat de auteur Pablo J.Luis Molinero is. Dit is nodig omdat, hoewel de meeste van de webs zeggen "Onbekende auteur" of "Anonymous" en dat zou ok voor mij, er zijn een aantal anderen waar zij verklaren te zijn van de auteurs of te hebben verteld dat de auteur meneer of mevrouw is....... Auteurs van de precies dezelfde lijnen en words‼
Evenmin was HenrI J.M. Nouwen, zoals sommigen beweren.
Het is oneerlijk en oneerlijk dat mensen zoals Útmutató naar Léleknek ("spirituele gids" in het Hongaars), de Tsjechische psycholoog (Dr. Jirina Prekop), Rabbi Haim Korsia (Frankrijk), het hoofd van de Russisch-orthodoxe kerk in Saint-Michel-Archange, in Cannes en verscheidene anderen (Henry J.M. Nouwen, Henry J.W., Wayne Dyer, Guru PV Zen, diverse predikanten van kerken in Europa, in de VS, in Brazilië enz., en enkele anderen, allemaal psycho-spirituele verantwoordelijkheid mensen) pretenderen te zijn de auteurs een auteurschap die niet hen toekennen.
Veel dank
Pablo J. Luis Molinero

Koffie, moedige gesprekken, het paradijs en Johnny Cash

Onder de quote staat, in heel kleine letters, daarom schrijf ik het hier nog even uit, dat Johnny Cash dit zei toen hem gevraagd werd naar het paradijs. En ik snap hem wel. Ik hou van koffie, ik hou van koffiedrinken en ik hou van koffiedrinken met mijn liefste en ik hou ook van koffiedrinken met mensen die met mij en elkaar een moedige gesprek aangaan. Het paradijs! En sinds nog niet zo lang voel ik ook de werkelijke toestemming hiervoor. Niet in de laatste plaats doordat Johannes Schmidt mij in een sessie over mijn voortdurende drive dat ik íets moet doen, íets moet toevoegen aan deze wilde complexe wereld, mijn steentje moet bijdragen, mijn toekomst voorspiegelde: In alle rust in mijn mooiste kleren door de stad wandelend op naar mijn favoriete koffiedrinkplek. 

Waarom is dat nu het paradijs voor mij? En ik denk dat David Whyte wat mij betreft daar de mooiste woorden voor heeft geschreven; gezien worden en jezelf laten zien én de ander mogen zien. Daar word ik gelukkig van. Maar het vergt ook moed, lef zo je wil. Om je te openen en om de ander te durven zien. Want dat is lang niet altijd een romantisch, rose wolk gebeuren. Dat gaat soms met knarsen, piepen en steunen. Zo werd ik kortgeleden herhaaldelijk geraakt doordat een gesprekspartner een vraag stelde waardoor ik het gevoel kreeg dat er aan mijn bestaansrecht werd getornd. En aangezien woorden niet altijd vooraanliggend zijn bij mij en er veeleer van alles in mijn lichaam gebeurd levert dat soms verwarrende situaties op. Want ik kan mijn geraaktheid niet meteen verhelderen. Als beiden dan bereid zijn om hier tijd, rust en aandacht voor te nemen dan kán je eraan toe komen om jezelf te laten zien. En daarom drink ik zo graag koffie. 

Het moedige gesprek van januari was ook weer een kadootje zo mooi. Eén van de ontroerende momenten voor mij was dat Ida Boelhouwer een gedicht voorlas uit haar net uitgegeven bundel 'Settelen'. 

 Dus als ik je kan verleiden even stil te staan en te komen koffiedrinken en misschien voor een moedig gesprek waarin je iets van jezelf durft te laten zien dan ben je bij dezen uitgenodigd voor vrijdag 16 februari om 9.30 uur bij PostPlaza. Ik vind het wel fijn dat je je even aanmeldt. 

Geloof in goed en beter door Freek de Jonge

Freek de Jonge in de Trouw 25 december 2017

Blijf Het Verhaal vertellen
We trekken Het Verhaal
als ooit de Vlaamse primitieven
niet langer vol verlangen naar ons toe
We kunnen het redelijkerwijs niet meer geloven
Laten de oren hangen naar het consumptieve
Zijn de strekking moe

Daar komt het machteloos besef bij
na elk appèl op het geweten
je doet het toch nooit goed
Wijs laten wij ons door niemand maken
Woorden die ons moeten raken zijn versleten
en zo zakt de moed

We hebben geen behoefte meer aan vragen
waar we geen antwoorden op weten
en nog het minst van alles
zitten we te wachten op een preek
Maar wat blijft er over van een wereld
zonder geloof in goed en beter
Wat moet er worden van ons leven
als de geest ontbreekt?

Blijf Het Verhaal vertellen
De wereld kan niet zonder
en ieder pasgeboren kind
is behalve een mysterie
bewijs van het wonder
dat het leven steeds opnieuw begint

Self-portrait by David Whyte

Self-Portrait
by David Whyte

It doesn't interest me if there is one God
or many gods.
I want to know if you belong or feel
abandoned.
If you know despair or can see it in others.
I want to know
if you are prepared to live in the world
with its harsh need
to change you. If you can look back
with firm eyes
saying this is where I stand. I want to know
if you know
how to melt into that fierce heat of living
falling toward
the center of your longing. I want to know
if you are willing
to live, day by day, with the consequence of love
and the bitter
unwanted passion of your sure defeat.

I have heard, in that fierce embrace, even
the gods speak of God.

Afscheid van mijn lichaam

Afscheid van mijn lichaam

Waarom, mijn lichaam, was je mij zo weinig waard?
Waarom bleef ik zo koppig tronen in mijn hoofd
en woonde ik mezelf zo hevig uit?

O ja, ik hield van wijn, van zwaar doorrookte feesten,
lucide kaders en oneindig gulle lakens.
Zo leefde ik verlicht mijn tijd aan stukken.

Nu lig ik op een zaal, mijn hart, die logge spier,
verlaat me, laf als een gedicht laat het me staan
en voor het eind van deze avond zakt de dood mijn longen in.

De zon was mij nooit opgevallen als hij niet
steeds onderging. Geen lucht, geen flonkering, geen hoop.
Waarom, mijn lichaam, heb ik nooit in je geloofd?


Menno Wigman (1966)
uit: Slordig met geluk (2016)