'The swan' by Rainer Maria Rilke

 

The Swan

This clumsy living that moves lumbering
as if in ropes through what is not done,
reminds us of the awkward way the swan walks.

And to die, which is the letting go
of the ground we stand on and cling to every day,
is like the swan, when he nervously lets himself down
into the water, which receives him gaily
and which flows under
and after him, wave after wave,
while the swan, unmoving and marvelously calm,
is pleased to be carried, each moment more fully
grown,
more like a king, further and further on.

Rainer Maria Rilke
translated by Robert Bly and David Whyte

'The Journey' van Mary Oliver

 

The Journey

One day you finally knew
what you had to do, and began,
though the voices around you
kept shouting
their bad advice --
though the whole house
began to tremble
and you felt the old tug
at your ankles.
"Mend my life!"
each voice cried.
But you didn't stop.
You knew what you had to do,
though the wind pried
with its stiff fingers
at the very foundations,
though their melancholy
was terrible.
It was already late
enough, and a wild night,
and the road full of fallen
branches and stones.
But little by little,
as you left their voices behind,
the stars began to burn
through the sheets of clouds,
and there was a new voice
which you slowly
recognized as your own,
that kept you company
as you strode deeper and deeper
into the world,
determined to do
the only thing you could do --
determined to save
the only life you could save.

― Mary Oliver

Vrijheid, vertrouwen en poëzie

We hebben gestemd met ons allen. En het maakte wat los. Wat me treft is dat er zo geschermd wordt met het woord vrijheid. Natuurlijk begrijp ik wat mensen bedoelen. Er is van alles wat er niet kan en er zijn allerlei maatregelen waardoor je het gevoel krijgt dat je ingeperkt bent. Maar daarmee ben je je vrijheid niet kwijt of staat je vrijheid niet ter discussie. De term vrijheid is hier niet van toepassing. Als je in een cel wordt opgesloten of je wordt naar een strafkamp gestuurd zoals Navalny, ja dan ben je van je vrijheid beroofd. Maar zelfs dan, zegt Victor Frankl in zijn boek 'de zin van het bestaan', geschreven naar aanleiding van zijn verblijf in een concentratiekamp in de Tweede Wereldoorlog.

En het gaat allemaal over Corona; je bent voor of tegen iets, beweert ondertussen wel dat je niet wilt polariseren en vervolgens demonstreer je er nog eens lustig op los. Roept om het hardst dat je tegen vaccineren bent en dat het allemaal gaat om gezond leven en zorgen voor een goede weerstand. Ja, ik snap het langzamerhand niet meer.

Als je niet wilt polariseren en vóor dialoog bent, ga dan in het midden zitten en leef je éigen leven. Niet het leven van anderen wat je meent te moeten beschermen of niet het leven van de dieren waarvan je meent dat die van jou afhankelijk zijn en niet het leven van de aarde waarvan je ook meent dat die van jou afhankelijk is. Jij bent afhankelijk van de aarde en niet andersom.

Leef jouw eigen leven, zorg voor je eigen weerstand, stop met het eten van vlees en verklein je ecologische voetafdruk. Doe goede dingen in je directe woon- en leefomgeving, zorg voor de overstekende worm, de vogels in je omgeving, ruim een stuk plastic op wat op straat ligt enzovoorts. En leg je telefoon weg, stop met social media (je hoort nergens meer iets over de schade die alle internetverkeer aan het milieu berokkent; check Arjen Lubach over opslag van dataverkeer in Nederland) en geef toe dat je gaat demonstreren omdat je dat gewoon leuk vindt, dat je dat al je hele leven doet (er is altijd wel een onderwerp) of dat het je nog een beetje 'evenement' gevoel geeft.

Mogelijk tot vervelens toe haal ik de drie opties van Eckart Tolle aan wat te doen als je onvrede voelt: 

1. doe iets (dat betekent niet iets roepen of ergens tegenaan schoppen) maar daadwerkelijk iets doen

2. accepteer de situatie

3. verlaat de situatie.

We leven in Nederland in een democratie, wat mij betreft geen perfecte maar wel een optimale vorm om samen te kunnen leven. In zo'n democratie zijn mogelijkheden om je stem te laten horen. Maar wat er tegenwoordig gebeurt op social media en met het demonstreren is niet meer het laten horen van je stem maar doordrammen op onderwerpen die buiten jouw invloedssfeer liggen. En het creëeren van controverse. Ik ben absoluut voor een liefdevolle samenleving en ik ben zeker weten voor het zorgen voor je eigen gezondheid door je lijf schoon te houden en door stress (oud en nieuw) op te ruimen. Maar dóe dat gewoon en hou op erover te roepen dat ánderen dat moeten doen of dat ánderen daarvoor moeten zorgen of dat het zo belachelijk is dat anderen dit niet doen. En stop met het diskwalificeren van de mensen in de zorg, de politiek, de media of de wetenschap. Practice what you preach: heb de mensheid lief.

Paul van Tongeren

Onze nieuwe denker des Vaderlands Paul van Tongeren zegt: 'We besteden onze morele plichten het liefst uit'. En hij heeft het over nadenken en afstand nemen. Nou, momenteel zit iedereen óveral bóvenop en vindt er ógenblikkelijk iets van. 

'Onze samenleving wordt geleid door ongeduld' is een andere uitspraak van hem. Er zijn momenteel een in mijn ogen onevenredig groot aantal mensen die té zeer overtuigd zijn van het belang van hun mening, een te groot ego hebben, zeg maar. En waarom ik me nu zo opwind is dat er bij deze groep zoveel mensen zitten waarvan ik een andere verwachting had. Die zich in de afgelopen jaren profileerden in de spirituele zin, en vol waren van het afzweren van het ego. In mijn ogen is het zo dat als je je ego niet meer laat prevaleren dan begrijp je dat we met ons allen één zijn, bewegende energetische deeltjes. En dat alles goed komt, zelfs als de dood om zich heen grijpt. Maar leven met doemscenario's is iets wat ik pertinent weiger. Zolang ik namelijk niet dood ben, ben ik van plan te leven. En zolang er leven is, wil ik dat koesteren. Maar goed het blijft gewoon mensenwerk. 

In een post van Holistik kwam ik een uitspraak van Alan Watts tegen over geloof en vertrouwen. Vertrouwen is een duik in het onbekende. En waarschijnlijk is het daarom zo onrustig ook in de wereld omdat het onbekende angst opwekt. En mijn idee is dat 'het werk' wat je kunt doen is kijken naar die angst bij jezelf, de bereidheid hebben om daar naar te kijken. Dus naar binnen. 

Mijn keus is poëzie, onder aanvoering van David Whyte, míjn denker des moederlands ;)

Maar hieronder een prachtgedicht van Remco Campert

Poëzie is een daad . . .

Poëzie is een daad
van bevestiging. Ik bevestig
dat ik leef, dat ik niet alleen leef.

Poëzie is een toekomst, denken
aan volgende week, aan een ander land,
aan jou als je oud bent.

Poëzie is mijn adem, beweegt
mijn voeten, aarzelend soms,
over de aarde die daarom vraagt.

Voltaire had pokken, maar
genas zichzelf door o.a. te drinken
120 liter limonade: dat is poëzie.

Of neem de branding. Stukgeslagen
op de rotsen is zij niet werkelijk verslagen,
maar herneemt zich en is daarin poëzie.

Elk woord dat wordt geschreven
is een aanslag op de ouderdom.
Tenslotte wint de dood, jazeker,

maar de dood is slechts de stilte in de zaal
nadat het laatste woord geklonken heeft.
De dood is een ontroering.

Remco Campert (1929)
Uit: Het huis waarin ik woonde (1955)
Uitgever: De Bezige Bij

Ik verbeeld me een verhaal

Ik hik er tegenaan. Zoek drukte op plekken waar die niet is. Het is net of ik al op het pad loop maar het me nog niet realiseer. Ik kijk en luister naar mensen die het precies zó zeggen, zoals ik het voel. Soms alleen maar een zin en soms een uur lang. Het vervult me, een inblazing van levensadem, goddelijke inspiratie, niet voor niks is de zwaan mijn totemdier. 'Verbind je met het leven, zegt de zwaan, dan kom je vanzelf waar je het liefste wilt zijn.' vind ik ergens op het internet. En ook: dat je misschien beschermd bent opgevoed en dat ook weer hebt gedaan met je eigen kinderen, koesterend. En dat je ze dus écht moet loslaten. Maar ik dwaal af.

Het is tijd, tijd voor mijn verhaal. Niet één of ander geheimzinnig, nieuw verhaal. Maar gewoon mijn eigen verhaal. Een verhaal dat ik me eigen heb gemaakt door het leven te leiden zoals ik dat heb geleid. Een verhaal dat ik kan vertellen, durf te vertellen. Want ik kom uit een calvinistische context: je hoeft je niks te verbeelden. Maar ik verbeeld me een verhaal, mijn verhaal. Zoekend en puzzelend. Me bij herhaling vergissend. En het verhaal verandert elke keer dat ik het vertel. Wat ik in beweging wil brengen kiest elke keer weer een andere vorm. En ik kan volgen. Ik kan het maar het is ook het enige wat kan.

En hoewel je het van de ene kant een gezapig, burgerlijk leven kunt noemen, is het van de andere kant een uniek bijzonder pad wat ik heb gelopen en nog loop. Burgerlijk was toen ik in de twintig was absoluut een nogo-area. Ik dacht dat ik groots en meeslepend zou gaan leven. Wat ik me toen niet realiseerde was dat het dan handig is om daar handen en voeten aan te geven, focus te kiezen. 

En op een bepaalde manier was en is dat uiteindelijk ook strijdig met 'mijn' manier van leven. 

Long road home van Shirley Kirkcaldey

Ooit deed ik een test van Leon de Caluwé, de kleurdruktest, waaruit bleek dat ik een witte denker ben. Dit was voor mij verhelderend en herkenbaar. Een witte denker gaat uit van het zelf-organiserend vermogen van mensen. de natuurlijke weg, alles is open. Het volgen van de energie, het wegnemen van blokkades en het gebruiken van symbolen en rituelen. Een witte denker herkent patronen, houdt een proces dynamisch en creëert ruimte voor verandering. En rekent op de innerlijke zekerheid, het innerlijke weten van mensen. 

Als je zo je leven leidt en zo je werk doet loop je tegen van alles en nog wat aan. Bijvoorbeeld:

1. Vertrouwen; in jezelf, in anderen, in de universele wetten

2. Niet-weten; uit je hoofd komen, niet meer oordelen

3. Incarneren; in je lichaam komen, begrijpen dat je onderdeel bent van de natuur, de wereld zo je wilt.

4. Wát te doen met de blokkades en de valkuilen die je tegenkomt?

Simpel lijstje maar de dagelijkse praktijk is vol hobbels en kuilen. 

Vanuit mijn innerlijke weten heb ik bijvoorbeeld destijds besloten uit mijn baan te vertrekken en ik ben daar blij om maar overzag zeker niet de impact die dat had. 

Of ik organiseerde bijeenkomsten rondom het versterken van de vrouwelijke energie waaruit een enorm (300+ vrouwen die zich hieraan verbonden) vrouwennetwerk ontstond. 

Of ik organiseerde een congres met 100+ deelnemers op een bijzondere plek zonder geldstromen op basis van wat we destijds friendchisen noemden. 

Het waren geen dingen die ik van plan was, mijn werk vond ik bijvoorbeeld érg leuk totdat mijn witte manier van werken het onmogelijk maakte om in de organisatie te blijven. Of het vrouwennetwerk was jaren erg succesvol totdat ook hier mijn witte denkwijze ertoe leidde dat dit weer stopte. 

Mijn witte denkwijze maakte het me zelfs onmogelijk om te proberen opnieuw in organisaties te werken. Ik kan het niet. Het is me zelfs niet gelukt om in mijn eigen georganiseerde bedrijf, Zin&Onzin, te blijven. Vandaar dat ik nu, zodra dat kon, met pensioen ben en de vrijheid heb en voel om precies dátgene te doen wat ik wil doen. En zoveel heb ik ondertussen wel geleerd, de rode draad van mijn leven is bewustwording. Eerst was ik keihard aan het werk om mensen, anderen bewust te maken. Totdat ik in de gaten kreeg dat het enige wat ik wérkelijk kan doen is zelf bewust worden, bewust leven. En van daaruit kijken waar de energie me brengt. 

Eén van mijn hulpbronnen hierbij is het zien, ervaren en ondergaan van persoonlijk proceswerk. Dit geeft mij hoop; dat er mensen zijn die op zoek zijn, op zoek naar zichzelf, het goede, rust en vrede. Dat ik het, ook al onderga ik het niet zelf, meemaak door 'erbij' te zijn is voor mij helend. En werkelijk contact met mensen op een dieper level dan mooi weer en lange dagen. Reden waarom ik workshops, gesprekken en lezingen organiseer. 

Trienke Minzinga Zijlstra Veenstra

Waar ik, mijn ego, veel mee te maken heeft gehad is een soort van vernederend gevoel, het gevoel de dingen niet te doen zoals het zou moeten volgens één of andere norm of overtuiging, intern of extern. En een gevoel van er niet bij horen. En al jaren, sinds eigenlijk mijn familie om me heen kwam te overlijden of uit beeld raakte, is David Whyte enorm troostend voor mij. En hij geeft een hele mooie betekenis aan vernedering, humiliation: to be returned to the ground of our being. 

“Humiliation is mostly something we try to avoid, but it is something more often, all for the best, in retrospect. There is a lovely root to the word, the Latin word humus, meaning soil or ground. When we are humiliated, we are in effect returned to the ground of our being. Any fancy ideas we have about ourselves are shriven away by the reality of the moment. We come to earth with a thump. It may be a narrow piece of ground, but at least it is real and at least it is our own.” 

David Whyte

Crossing the Unknown Sea: Work as a Pilgrimage of Identity

Hij is een leermeester voor mij omdat hij woorden geeft aan een diepgevoelde werkelijkheid. In zijn laatste nieuwsbrief staat zijn jaarlijkse "Letter from the house" met de titel: 

"Living without enemies: refusing to name as the essence of kindness".

Práchtig, zo wil ik leven. Punt. Niet dat ik het doe of altijd kan maar elke dag weer opnieuw. En het blijkt dat ik hierover blog doordat ik bovenstaande heb geschreven en zometeen op de knop 'publiceren' ga drukken. En vervolgens dit op social media kenbaar ga maken. Erop rekenend dat één kaarsje andere kaarsjes aan kan steken.

En nu heb ik toch weer de neiging om als laatste zin op te schrijven: 'en ik verbeeld me helemaal niks' maar ik verbeeld me wel degelijk iets: ik verbeeld me mijn verhaal. 

Samen nieuwe perspectieven ontwikkelen

Wauw, wat een fijne ontdekking, deze nieuwe (voor mij nieuw) term: generatieve dialoog. Ik ontdek dit in het initiatief van Yolanda Eigenstein: Humanity Rising Nederland. Ze organiseert elke avond een Zoom-ontmoeting met een aantal mensen wat direct uitgezonden wordt als livestream en wat ook teruggekeken kan worden. Ontstaan vanuit de behoefte om te laten zien en ontdekken hoe het wél kan en wat er wél mogelijk is. En met terugkerend thema: "Mens zijn in grote veranderingen'. 

Heerlijk. hèhè, hier had ik écht behoefte aan zeg. Ik plak deze uitzending hierin omdat ik dit een bijzonder mooie uitzending vond. (o.a. met Diederik Gommers)

In deze gesprekken merk ik dat mijn hoop gestimuleerd wordt en mijn mogelijkheden om constructieve bijdrage te kunnen doen aan de huidige complexe tijd. Heel fijn.

Wat ik ook ontdek is dat ik in de ontmoetingen die ik organiseer onder de noemer van koffiedrinken eigenlijk ook die generatieve dialoog faciliteer. Samen nieuwe perspectieven ontwikkelen.

Not knowing

"Wat je momenteel uitstraalt is momenteel het belangrijkst, zing, dans, en biedt weerstand door kunst, vreugde, geloof en liefde."

Dank aan Marlies Zijlstra hier een bericht van White Eagle, Hopi indigenous (3/16/2020):

“This moment humanity is going through can now be seen as a portal and as a hole. The decision to fall into the hole or go through the portal is up to you.

If you repent of the problem and consume the news 24 hours a day, with little energy, nervous all the time, with pessimism, you will fall into the hole. But if you take this opportunity to look at yourself, rethink life and death, take care of yourself and others, you will cross the portal. Take care of your homes, take care of your body. Connect with your spiritual House.

When you are taking care of yourselves, you are taking care of everything else. Do not lose the spiritual dimension of this crisis; have the eagle aspect from above and see the whole; see more broadly.

There is a social demand in this crisis, but there is also a spiritual demand -- the two go hand in hand. Without the social dimension, we fall into fanaticism. But without the spiritual dimension, we fall into pessimism and lack of meaning. You were prepared to go through this crisis. Take your toolbox and use all the tools available to you.

Learn about resistance of the indigenous and African peoples; we have always been, and continue to be, exterminated. But we still haven't stopped singing, dancing, lighting a fire, and having fun. Don't feel guilty about being happy during this difficult time.

You do not help at all being sad and without energy. You help if good things emanate from the Universe now. It is through joy that one resists. Also, when the storm passes, each of you will be very important in the reconstruction of this new world.

You need to be well and strong. And for that, there is no other way than to maintain a beautiful, happy, and bright vibration. This has nothing to do with alienation.

This is a resistance strategy. In shamanism, there is a rite of passage called the quest for vision. You spend a few days alone in the forest, without water, without food, without protection. When you cross this portal, you get a new vision of the world, because you have faced your fears, your difficulties.

This is what is asked of you:

Allow yourself to take advantage of this time to perform your vision-seeking rituals. What world do you want to build for you? For now, this is what you can do -- serenity in the storm. Calm down, pray every day. Establish a routine to meet the sacred every day.

Good things emanate; what you emanate now is the most important thing. And sing, dance, resist through art, joy, faith, and love."

Of waarom het goed nieuws is dat we geschokt zijn

Verdiepingsdagen Anna Verwaal 'Conceptie, zwangerschap en de geboorte; de reis die je leven bepaalt'

Er zijn (minstens) twee magische momenten in een leven. Het ene is geboren worden en het andere is sterven. De confrontatie met mijn sterfelijkheid een jaar of vijftien terug heeft me op een pad gebracht van leren over trauma en leren over de impact van trauma. Langzamerhand ben ik er van overtuigd dat trauma een fenomeen is wat eigenlijk ieder mens treft. Ik zie trauma als een moment waarop je overweldigd was; geen antwoord had en je lichaam dat antwoord vóór je gaf.
Hier inzicht in krijgen en me bewust worden van deze samenhang vond ik uitermate boeiend. En min of meer vanzelfsprekend kwam ik uit bij het ontstaan van mijn leven. En dat leidde er weer toe dat ik Anna Verwaal uitnodigde om haar lezing te komen doen in Friesland. En ze gaf gehoor aan mijn uitnodiging en kwam afgelopen zaterdag 19 september naar Leeuwarden. Hetgeen ze vertelde vond ik heel bijzonder. Het is op een bepaalde manier heel praktisch en aan de andere kant weer heel spiritueel; wonderlijk. Hier wilde ik meer van weten met deze tweedaagse als gevolg. 

"Onderzoek toont aan dat de zich ontwikkelende hersenen van pasgeborenen (0 tot 3 jaar) letterlijk structureel beïnvloed worden door het gedrag maar ook door de psychische en emotionele staat van de meest nabije zorgverstrekkers (meestal de moeder vooral) en ook door wat in de omgeving gebeurt (epigenetica).

Franz Ruppert spreekt over 2 basistrauma’s die vaak reeds prenataal ontstaan – het ene heet het ‘identiteitstrauma’ – het andere heeft het ‘liefdestrauma’.

De neuro-hormonale effecten van ontwikkelingstrauma’s op de foetus en de pasgeborene zijn even impactvol en soms zelfs groter dan bij shocktrauma’s later in het leven.
Wanneer de hersenen structureel scheef groeien  door relatiestress met de nabije omgeving (eerst in de baarmoeder en daarna in de buitenwereld) kan dat levenslange gevolgen hebben voor zowel fysieke als emotionele en psychische gezondheid. 
Veilige of onveilige hechting begint reeds in de baarmoeder maar ook de eerste jaren zijn uiteraard van kapitale invloed op hoe de hechting verloopt (en als gevolg daarvan ook het vermogen om emotioneel onafhankelijk te worden en zich bewust te kunnen verbinden)."
Tekst ontleend aan een post van Jan Bommerez op facebook.

Anna Verwaal woont sinds kort weer in Nederland en is van oorsprong Nederlandse maar heeft lang in Amerika gewoond. Daar heeft ze ook het overgrote deel van haar ontwikkeling doorgemaakt als het gaat om werk en opleiding, vandaar al die Engelse benamingen. Zo is ze een Maternal-Child Health Nurse, UCLA Certified Lactation Educator, Conscious Conception and Birth Consultant, Primal Period & Childbirth Educator, Midwifery & Doula Instructor en Birth Photographer.
Na een lange carrière in de klinische verloskunde en in de gespecialiseerde thuiszorg in Los Angeles merkte ze dat ze liever wilde werken met gezinnen en babies in het voorkomen en helen van geboortetrauma. Zo begon ze haar eigen praktijk.

Zo zegt ze bijvoorbeeld: "Bewuste conceptie, zwangerschap en geboorte is het fundament voor een gelukkige en gezonde samenleving". En "nothing ever goes away until it teaches us what we need to know". En dat we in de baarmoeder zijn gemarineerd met de stemming en gevoelens van de moeder.

Ze houdt zich bezig met het moment vlak voor de conceptie tot vlak na de geboorte. En heeft ontdekt dat in deze periode een blauwdruk gemaakt wordt voor het mensenkind. Ze noemt het de meest kritische periode in het vormen van je patronen. Je kan dit zien als muziek, de melodie van ons leven. Een melodie die zich blijft herhalen tenzij je op zoek gaat naar je eigen melodie. Dit vraagt aan de ene kant bewustwording bij jonge mensen die graag een kind willen, bewuste conceptie, zwangerschap en geboorte. Maar het nodigt ook mensen,die bezig zijn met persoonlijke ontwikkeling, uit tot bewustwording voor eenieder die bezig is met zijn of haar eigen levensmuziek.

Momenteel reist ze over de hele wereld en geeft ze workshops over pre,- en perinatale imprints en trauma, de hormonale fysiologie, en de psychologische, emotionele en spirituele aspecten van het geboorteproces. Haar workshops en lezingen bestaan uit een combinatie van klinische kennis, de laatste ontwikkelingen uit de pre,- en perinatale psychologie, haar eigen intuïtie en geboortefotografie, samen met de ervaringen die ze de afgelopen 28 jaar werkend in verschillende landen en culturen, in samenwerking met therapeuten, psychologen, gynaecologen, verloskundigen en inheemse vroedvrouwen heeft opgedaan.

Meer informatie over Anna Verwaal vind je  hier.

Datum:  vrijdag 13 en zaterdag 14 november 2020
Locatie:  Nieuw-Allardsoog in Bakkeveen.
Programmatijden: 09.30 - 17.00 uur met inloop vanaf negen uur
Kosten: € 395,-  ( incl kopje koffie/thee en lunch) 

Het overgrote deel zit al vol met deelnemers van de lezing van 19 september j.l. maar er zijn nog een paar plekjes vrij. Je kunt alleen meedoen als je de lezing hebt gevolgd. Heb je de lezing nog niet gevolgd dan kun je dat mogelijk nog doen, check haar agenda hier

Wil je meedoen meld je dan via jeltinezijlstra@gmail.com

Hoe wordt de wereld geholpen: gemopper versus vriendelijkheid

 Tegenstellingen

De mensen die in deze roerige tijden iets te vertellen hebben, hoor je bijna niet. En de mensen die nog wat (of 'heel wat') te leren hebben hoor je des te meer. Ik begrijp zelf ook wel dat dit een boude uitspraak is. Maar het geluid wat ik momenteel mis is een positief, opgeruimd geluid. Een geluid dat houvast geeft zonder dat je eerst een horde moet nemen.

Een horde van urgentie-organiserende teksten, teksten die je met de welbekende neus op de heftige feiten drukt. Voor of tegen iets, mogelijk lid van besloten facebookgroepen, bereid om (zo nodig geweldadig) actie te voeren en absoluut overtuigd van het belang om haar of zijn stem te laten horen.

En ik denk eigenlijk dat het type mensen die zo'n positief geluid zouden kunnen laten horen er eigenlijk niet een grote behoefte aan hebben om het 'te laten horen' maar dat die begrijpen (wel dan niet door allerlei studie en training) dat je pas congruent bent als je leeft wat je gelooft. En ik vermoed ook dat het mensen zijn die hun leven gewoon leven op een vriendelijke, bescheiden manier; onopvallend en dus ook onzichtbaar voor grote groepen mensen.

De mensen die zichtbaar zijn voor grote groepen mensen zijn vaak mensen die goed begrijpen hoe PR werkt en hoe social media werkt. En die er van houden om in de belangstelling te staan. Met als risico dat je je eigen belangrijkheid plotseling bent gaan overschatten. Zelfs met de allerbeste bedoelingen. Je hoeft mij niks te vertellen want ik weet er alles van omdat ik dit zelf ook had en soms best ook nog wel heb (ik schrijf en publiceer bijv deze blog, dat alleen al)

Misschien word ik wel een ouwe taart maar ik zou soms willen dat het fenomeen social media nooit was uitgevonden. Misschien zelfs wel het fenomeen internet niet. De effecten hiervan, bijv mondialisering, yolo, bucketlisten, je moet alles een keer gezien hebben, zijn ongekend en niet meer te overzien. Maar de balans slaat wat mij betreft in negatieve zin uit. 

Blijf gewoon thuis, lees een goed boek, gedraag je vriendelijk, beoefen bescheidenheid en zorg wat voor de mensen, dieren en natuur om je heen. Houd je scoop op ongeveer 10 kilometer in de rondte. 

Waarschijnlijk zijn de laatste twee zinnen voor mezelf bedoeld. En voor het overige een soort van weemoed naar verloren tijden. Want ik snap heus wel dat mijn gedachten thuishoren in irreële wensdromen, dromen waar de wereldbevolking gehalveerd is. En je begrijpt het al: ik vind het niet makkelijk te leven in deze tijden. René Gude, Dé denker des Vaderlands, zei in zijn laatste (indrukwekkende) interview in DWDD dat het leven een gedoetje is, je staat op en probeert er weer iets van te maken maar dat hij soms ook een soort van opluchting voelde doordat hij stervende was en daar dus van was vrijgesteld. 

En begrijp me niet verkeerd: ik ben heel blij dat ik leef en ik hoop ook nog lang te leven. Maar momenteel word ik wel een beetje daaps van alle kennis, ontwikkelingen en actualiteiten. En vandaar 'tegenstellingen': Waar de wereld in mijn ogen bij gebaat zou zijn is het geluid van de mensen die er juist voor kiezen om hun leven te leiden zonder hun geluid groter te maken dan dat het in hun eigen ogen is. Zoals jullie misschien al wisten ben ik van facebook, als start en dat bevalt me prima.
Verder probeer ik, in navolging van Alan Watts, mysticus, mee te gaan in de verandering die zich op mijn weg voordoet. Met zo nu en dan dus een blog zoals deze waarin ik even mopper hoe ingewikkeld ik dat vind :D. Resistance is the mind zegt Eckart Tolle en Acceptance of what is immediately frees you from mind identification and thus reconnects you with being. Ik heb nog een hoop te leren, gelukkig.

En mijn voornemen is verder om de komende tijd aandacht te besteden aan de dingen die goed gaan in het hele gewone leven, het dichtbije, het simpele. En natuurlijk hoop ik door het schrijven van deze blog toch ook weer wat mensen hierin mee te nemen. Wie weet!