Het gevaar van positief denken

Met dank aan Martijn Aslander, hieronder een filmpje 'Smile or Die' met de samenvatting van het denken van Barbara Ehrenreich. Het is gericht op de Amerikaanse samenleving maar voor mij geeft ze in abstractie woorden aan het gevaar van positief denken zoals in 'The Secret' aangereikt wordt. Wat is het heerlijk dat er denkers zijn, zoals deze vrouw, die woorden geven aan dat wat jij voelt en 'weet'.

3 jaar op twitter, taart?

Afgelopen week kreeg ik een berichtje dat ik feest kon vieren want ik zat 3 jaar op twitter. En dat zette mij aan het denken. Hoe sta ik momenteel tegenover het fenomeen twitter?

Mijn eerste gedachte was: stoppen. Maar ik heb langzamerhand over mezelf geleerd dat ik een teveel heb aan beslissingsbehoefte en dadendrang. Dus ik weet dat ik aan die eerste impuls niet moet toegeven. Die eerste impuls van stoppen wordt namelijk ingegeven door mijn patroon.
Dus, ik twitter mijn gedachte van stoppen. Over recursie gesproken :-).
Waarop ik één verzoek kreeg om niet te stoppen en iemand reikte me een webartikel aan van de Amerikaanse website thenextweb over 5 redenen waarom direct te stoppen met twitter die ik jullie niet wil onthouden. Via de link in de vorige zin kan je de originele versie lezen.

Hieronder geef ik een compacte resumé van hoe ik het artikel begrijp.
- veel mensen claimen op twitter een expert te zijn. Maar werkelijke experts hoeven dit niet te claimen. Dus het beeld is makkelijk tot stand gebracht maar in hoeverre stemt dit overeen met de werkelijkheid.
- je krijgt er via twitter een scala aan nieuwe terminologie bij waar je ook prima zonder kon. Dat blijkt immers uit de periode voordat je twitterde.
- als je stopt kan je beter in het hier en nu zijn. Stap je bijv een café binnen dan ga je meteen twitteren dat je daar bent, evt met foto en locatie en daarna moet je de mentions bijhouden en stap je het café uit zonder misschien te weten wie er om je heen zaten/stonden
- je krijgt een enorme vrijheid omdat je niet meer weet waar iedereen is en wat die daar doet. En je volgers ook niet meer weten waar jij bent ;). Het geeft je weer veel meer ruimte om op je eigen spoor te blijven
- je hoeft je niet meer verplicht te voelen om op mentions te reageren. Of met je mond vol tanden te staan als je iemand irl tegenkomt die refereert aan contact wat jullie in het verleden hebben gehad wat jij je helemaal niet meer herinnert. (en dan zit ik ook nog in de overgang met als gevolg een geheugen als een zeef)

Een aanvulling van mijzelf is dat ik door veel accounts gevolgd wordt die mij zien als 'prospect' en dat vind ik vervelend. Ik ben geen prospect. Ik ben een mens en wil graag gekend worden om vervolgens evt in contact te komen met iemand die iets te bieden heeft. En dan zou het maar zo 'es kunnen zijn dat ik een artikel of dienst af wil nemen. Maar dat begint erbij dat ik gezien word als mens en niet als een beurs met geld.
Bovenstaande argumenten pretenderen absoluut niet volledig te zijn en mocht je aan willen vullen: doen!
Zelf ben ik er nog niet uit. Ik ben wel flink aan het unfollowen gegaan waardoor ik de hoeveelheid impulsen wat heb teruggebracht.

Yes, we can

Een inspirerend voorbeeld uit Estland. Een man, Rainer Nölvak, wandelde vaak in de bossen in Estland. Hij houdt van de eenzaamheid en hij houdt van de natuur. Alleen kwam hij steeds vaker grote plastic zakken tegen, oude koelkasten, autobanden, enz. Hij droomde ervan dat die troep opgeruimd werd en nam initiatief. Het filmpje hieronder geeft een korte samenvatting. Een mustsee voor iedereen die graag wil dat het beter gaat in de wereld en twijfelt over het nut van jouw eigen inbreng. Het doet er toe wat je doet!
Rainer Nölvak is door Standup Inspiration uitgenodigd om zijn verhaal te komen doen en dat kun je hier zien (30 min).
Ondertussen is er een site Let's Do it World opgezet omdat er zoveel landen het voorbeeld willen volgen

Presentatie voor de Vrouwenkamer over 'verbinden van onbewuste en bewuste'

Vanavond komen er vrouwen naar de Heerenkamer in Heerenveen om elkaar te ontmoeten en om mijn verhaal te horen. Vrouwen die dus niet de hele avond voor de buis gaan zitten om het verkiezingsdebat (het hoeveelste ondertussen) te zien. Vanochtend stond een column in de Trouw van Jean-Jacques Suurmond met de kop: 'Politici spreken niet met tongen, ze maken woordsalade'. Misschien zijn mensen langzamerhand wel een beetje moe van die woordsalade. En eerlijk is eerlijk, dan vind ik deze presentatie een heel aardig alternatief!

Quote van Nelson Mandela over angst

"Je bent een dwaas als je niet bang bent. Maar nóg dwazer als je je door angst laat regeren"

Frank Furedi over 'Culture of fear'

In de de lezingenreeks 'Encyclopedie van de angst', georganiseerd door de Studium Generale van de Universiteit Utrecht kwam Frank Furedi voorbij. Deze lezing trof mij. Frank Furedi is Professor of Sociology at University of Kent en auteur van 'Politics of Fear', 'Where Have All the Intellectuals Gone?', 'Therapy Culture', 'Paranoid Parenting' and 'Culture of Fear'. Hij laat haarscherp zien hoe wezenlijk het is welke focus je hebt; ben je gericht op angst of ben je gericht op vertrouwen. Het is zelfs zo dat hij mijn overtuiging om te coachen aan het wankelen heeft gebracht. (aanvulling 9.9.2013: ik ben ook feitelijk gestopt met coaching)

Mijn interpretatie van wat hij zegt
Hij rafelt het fenomeen angst uiteen in zeven delen.
1. Angst is een autonoom fenomeen geworden. We hebben te maken met angst voor de angst
2. Angst plakt per persoon en per moment ergens anders op: varkensgriep, misbruik van kinderen, terrorisme, milieuvervuiling, vliegen door een aswolk, willekeurige mensen die een landelijke feestdag verstoren, etcetc
3. Angst wordt een resource voor politieke partijen om claims op te leggen; links op o.a. het milieu en rechts o.a. op het terrorisme
4. Taal wordt gebruikt om angst te dramatiseren, dit neemt apocalyptische vormen aan.
5. Angst bindt niet meer samen; onze grootouders hadden een gedeelde angst: economische onzekerheid, werkloosheid; onze ouders waren bang voor kernraketten en de koude oorlog; maar de huidige generatie is voor allerlei verschillende dingen bang
Angst is geprivatiseerd, stelt Furedi.
6. Meer en meer worden we geregeerd door angst en herdefiniëren we de betekenis van het 'mens zijn': je bent/lijkt als mens niet meer in staat om te dealen met het leven, je bent machteloos, wordt depressief, hebt therapie nodig, medicijnen, etc
Je bent getraumatiseerd, kunt hier niet overheen komen en je kunt hierdoor niet het leven nemen zoals het komt.
7. Voorgaande beïnvloedt het contact van mens tot mens; hoe kan je elkaar ooit vertrouwen in een cultuur van angst.

Stuk voor stuk herken ik deze zeven delen die hij voorlegt. Alleen mijn keus is om met mijn werk, mijn leven, in te zoomen op angst en veiligheid. Terwijl hij impliciet zegt dat je daarmee de cultuur van angst alleen maar versterkt. Vandaar ook mijn twijfel over het belang van coaching, mijn coaching.

(aanvulling 9.9.2013: ik ben ook feitelijk gestopt met coaching)

Angst

Dodenherdenking geeft weer een voorbeeld van de invloed van angst en een gevoeld gebrek aan veiligheid. Een relatief ongevaarlijk iemand verstoort de 2-minuten stilte, een grove schending van een landelijk ritueel waar niemand rekening mee houdt. Maar er was geen feitelijk gevaar.
De reactie die ontstond in het publiek laat zien dat angst steeds meer een autonoom fenomeen wordt; angst voor de angst. Professor Frank Ferudi vertelt in een lezingenreeks 'Encyclopedie van de angst' bij de Rijksuniversiteit Utrecht over dit fenomeen. Hij stelt hierin o.a.: "Er is niet iets waar we steeds angst voor hebben, we hebben angst en de inhoud ervan kan met de dag verschillen".

Voor mij heel herkenbaar. Ik heb in mijn leven altijd gedacht dat je een bepaalde hoeveelheid van een emotie hebt en dat je die gewoon moet uiten: boosheid, angst, blijdschap. Ik visualiseerde hier emmertjes bij, een emmertje boosheid, een emmertje angst etc. Hoe kan het anders, dacht ik, dat je boos kan zijn en ondertussen weet hoe gelukkig je eigenlijk bent, als je het rationeel bekijkt. Of hoe kan het anders dat je blij bent terwijl je weet hoeveel ellende er in de wereld is.

Ik denk dat het hartstikke belangrijk is om met het gevoelde gebrek aan veiligheid aan de slag te gaan. In individueel verband, in gezinsverband, in organisatieverband, in politiek verband, overal in welk verband dan ook. Want steeds meer wordt angst leidend voor te nemen beslissingen: Mag je dochter in haar eentje 's avonds door de stad fietsen, mag je zoon de kroeg in met een groep vrienden, stap je in het vliegtuig als er een groep donkere jonge mannen meereist, welke bank vertrouw je je geld toe (veel banken investeren in zaken die verre van duurzaam zijn), koop je nog bij de Action (wetend hoe milieubelastend al die rommeltjes zijn), vertel je je leidinggevende dat je denkt dat je hoogsensitief bent, ga je abseilen als anderen je moeten zekeren, steeds meer mensen gaan stemmen op de PVV omdat ze denken dat de wereld om hen heen veiliger wordt, en zo kan ik te hooi en te gras nog een hele lijst maken.

Volgens mij is angst, individueel en/of collectief, een fenomeen wat knaagt aan onze samenleving. En wat in grote mate het samen leven beïnvloedt. En pas als angst wordt gezien en onderkend door individuen, werkgevers, belangenbehartigers, zorgverleners, politici, etcetc, kan er wezenlijk iets veranderen. En pas als er gezocht wordt naar maatregelen die leiden naar een samen leven in vertrouwen, liefde en veiligheid voor mens en natuur. Pas dan kan er via de constructieve weg iets veranderen. Wordt de oplossing gezocht in controle en repressie dan hebben we nog grotere crises nodig om tot de constructieve oplossingen te komen. Mijn bijdrage is gericht op het onder ogen zien van de angst en zoeken naar de weg van gevoelde veiligheid.